سُنامي اي قدرت! تون سانجھي سُکن ۽ دُکن جيبنا ڀاوَ بي درد ايڏي تون ٿينءَ ڇو؟ڪرم جو آ ليکو، قھر ڪال جو يااسين آھيون بي بس،مگر تون به ٿينءَ ڇو؟ مھاڪال ايڏو ڪڏھن ڪين آيو،ڇو ڪري قھري تانڊو تو جل ٿل وھايو؟مِٽيءَ ۾ ملائي تو ماڻھُن جي ھستيخوشي تو ڇا ماڻي، يا آنند ڪو آيهءُ؟نه خوش ٿئين ملائي مِٽيءَ ۾ ھي ماڻھوجو جل ۾ اُنھن کي تو اِئن آ وھايو؟ مِٽيءَ ۾ مليا خواب، ماڻھو ۽ جيونمٽيءَ جا جي گھر سي مِٽيءَ ۾ ملي ويا.جل ديوتا جنھن کي ماڻھن ٿي پوڄيوانھيءَ جي ڪرپا سان جيئڻ کان بچي ويا. وھي ويا سي گھر گھاٽ، بستي ۽ ماڻھواِئين گھر وھيا ڄڻ ته ٻيڙيءَ ۾ ماڻھوسفر ھو يا ھو َقافلو ڄڻ ته وھندڙوھي سي رھيا ڄڻ، اڳيان تِن جي منزل. نه ڪو لُڙڪ ڪنھنجي به اک ۾، نه رودن!ھُئي ھاءِ ھِڪ، آه ۽ ٻيو بس فقط ڊپُنه ڊپُ موُت جو ھو، ھُيو زندگيءَ جوجِئڻ کان اڳي خوءف پنھنجي مرڻ جوچيخون اُنھن جون دفن ٿي ويون سيمدد لاءِ ڪوئي پُڪاري ته ڪنھنکيٻُڏو ھرڪو پنھنجي ئي غم ۾ ھو گھروٻڌو ڪنھن نه ڪنھنکي، ھُيو ھرڪو ٻوڙو.ٻُڏي ساري ھستي ٿپوڙن ۾ گُم ٿيلڳو ڄڻ ته سرشٽي مڙيوئي ٿي سُن ھُئي! رِشتن ۽ ناتن جي حد کان پري جيلھرُن ۽ لوڏن لڳايو گلي آھه تِن کياڃا آھ بي ھوش ھِت زندگانيجا بي وفا ضرور آ، پربا وفا آ موءت ،جو ڀاڪُر ۾ ڀري تِن کيپنھنجي سرحدُن ۾ پناھ ڏيڻ لءِپنھنجي ٻانھن ۾ سواگت ڪريبنا ڪنھن ڪفن جيپاڻيءَ ۾ ويڙھي رھيو آ. قدرت جو منظر به ڏسندي رھي اکاِھا زندگاني، اِھو انت آھيقدرت ڏسو اڄُ به بي بس ئي آھيسُناميءَ جي نالي ۾ جيون وھائي. عجب ھيءُ سنگم تتن جو ڏِٺو آھوا، پاڻي، آڪاش، اَگني ۽ ڌرتيملي پاڻ ۾ ڄڻ ته ھِڪُ ٿي جُڙي وياسُناميءَ جي نالي ۾ جيون وٺي ويا.
**
